Flirten in de kerk

Dominee Christien Crouwel (PKN Nuenen) preekte vandaag naar aanleiding van het afscheid van groep 8 van de kindernevendienst ook over Flirten met God.
Aanzetten hiervan lijken ook in haar kerk zichtbaar te zijn. Zo leeft er ook in haar kerk een onvermogen nog te geloven.
,,Ook binnen de kerk is geloven al lang niet meer zo vanzelfsprekend. In de gespreksgroep Geloof & Leven van afgelopen seizoen kwam telkens weer de vraag naar boven: Hoe kan ik eigenlijk zeker weten dat er een God is, of iets goddelijks - met andere woorden: dat er achter het projectiescherm van mijn verlangen, zich ook echt iets bevindt? Die geloofswaarheden die we al die eeuwen aangereikt hebben gekregen, kunnen we daar nog wel wat mee? Misschien is elk signaal dat we van God menen te ontvangen gewoon inbeelding. Een product van mijn fantasie."
Vervolgens houdt ze de kerkgangers het idee voor dat in het boek Flirten met God wordt uitgewerkt. ,,De vraag die de schrijver opwerpt, is: Is dat eigenlijk zo erg? Moet je eigenlijk in God geloven om te kunnen bidden, en in wonderen om ze mee te maken, kortom, moet je gelovig zijn om iets te beleven aan religie? Om iets van de schoonheid en waarheid van religie te beleven? Volgens de schrijver hoeft het niet: Je kunt ook heel goed religieus zijn, zonder in de traditionele zekerheden te geloven. In zijn epiloog zegt hij: "Als wij het zelf zijn die ons een god scheppen, laten we er dan werk van maken en aan het scheppen slaan. Religies bieden volop inspiratie en mogelijkheden. Het zijn enorme reservoirs."
,,Misschien moeten we als kerkgemeenschap ons veel meer bewust worden van deze ontwikkelingen en daar ook met meer openheid over spreken. Hoe vaak hoor ik niet van mensen hier in de kerk: 'Volgens mij geloof ik veel minder dan de andere kerkgangers'. Laten we dat gesprek over wat we wel en niet meer willen en kunnen geloven eens eerlijk met elkaar voeren. Wat kunnen we met elkaar delen? Waar willen we niet achter terug? Dat zou voor velen een enorme bevrijding kunnen zijn."
Crouwel licht toe dat er in haar kerk al veel gebeurt omdat mensen het mooi en inspirerend vinden, zonder dat men zich er bij afvraagt of het wel geloofwaardig is. In Nuenen wordt al geflirt met God.

Flirten met God in het basisonderwijs

Religieuze ervaringen in het basisonderwijs
Tom Schoemaker, docent aan Pabo Arnhem, schrijft in een blog over het verschijnsel van 'religieuze ervaring zonder te geloven'. Hier een samenvatting:

,,Een groot deel van de discussie rondom het boek “Flirten met God” is preken voor de eigen parochie. Je wilt dat gelovigen politiek betrokken zijn, dus wil je dat mensen zich verbinden. Je wilt dat de kerken vol stromen, dus zit je in je maag met mensen die jouw “unique selling point” elders halen. Maar de eenvoudige (1ste) constatering van Koert van de Velde is dat het gewoon bestaat.
In mijn werk als docent levensbeschouwing op de (niet specifiek christelijke) Pabo Arnhem, kom ik dit soort ervaringen voortdurend tegen bij mijn studenten. En mijn studenten komen dit soort ervaringen tegen bij de kinderen in hun stageklassen. En nou wordt het, volgens mij, interessant. Wat moeten die stagiairs van mij nou met de ervaringen van die kinderen? Moeten zij ze negeren, want ze bestaan niet? Moeten zij die kinderen naar de kerk verwijzen, want daar horen die ervaringen thuis? Of kunnen ze ook iets anders?
Het leuke is dat het op allerlei manieren al gebeurt binnen het onderwijs, vaak zonder het zo te noemen. Door met kinderen te bidden en daarbij een God aan te spreken, ga je er impliciet van uit dat het kind boven de feitelijke werkelijkheid uit kan stijgen en God kan ontmoeten. Ook als je niet in God gelooft. Door een kaars aan te steken, stimuleer je kinderen zich open te stellen voor het mysterie van het vuur. Door een verjaardag te vieren en een kind een feestmuts op te zetten, stimuleer je kinderen om te ervaren dat ze op die dag meer zijn dan op alle andere dagen. Allemaal religieuze ervaringen.
Hoewel ik zelf overtuigd en betrokken protestant ben, jaren als missionair werker voor de Protestantse Kerk in Nederland gewerkt heb, en nu verantwoordelijk ben voor het opleiden tot het Diploma Christelijk Basis Onderwijs (DCBO) is mijn passie niet om kinderen te stimuleren om protestants, of zelfs christelijk te worden. Ik gun ze wel een leerkracht die hun religieuze ervaringen serieus neemt, die ze kan helpen deze te verwoorden, en die wellicht ook kan stimuleren om te dergelijke ervaringen bewust op te doen. Want zo kan een kind boven zichzelf uitgetild worden. En dat is mij heel wat waard.''

Lees de hele blog