De ramadan zit er voor de gelovigen bijna op: zondagavond.
Ik ben inmiddels gestopt. Nadat de hel mij er in het vooruitzicht was gesteld (zie Trouw vorige week woensdag ), had ik geen zin meer in het dagelijkse moskee bezoek. Neem ik ze dan niet te serieus, vroeg ik me nog even af, maar nee, dat is het niet. Ik vond het er gewoon niet meer leuk genoeg. Zo leuk is het immers niet als je ergens niet echt welkom bent. En de motivatie van mijn medemoskeegangers vond ik ook niet al te inspirerend: punten halen om in de hemel te komen.
Vandaag in Trouw als het laatste artikel over de ramadan een verslag van mijn bezoek aan een soefigroep waar je de hel niet in het vooruizicht wordt gesteld, en waar velen niet eens aan de ramadan doen. Bij de zikr, het ritueel waarin met muziek en recitatie gezocht wordt de beleving van God, zijn niet-gelovigen welkom zonder dat ze eigenlijk in de hel worden geplaatst. In de zikr wordt je niet alleen getracteerd op mooie muziek, maar ook op diepzinnige gedichten en een stilte meditatie. Als ik dus weer eens wil flirten met Allah doe ik het dus liever daar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten